Printfriendly

දන්නා පුජාවක නොදන්නා අනුසස් (බෝධි පූජාව)


ප්‍රිය මිතුරනේ මින් පෙර ලිපියෙන් සත්‍ය වශයෙන්ම බෞද්ධයන් විසින්  කරනු ලබන බෝධි පුජාව යනු කුමක්ද යන්න පිළිබඳව සලකා බැලුවා ඔබට මතක ඇති. ඒ අනුව නියම බොධි පුජාව යන්න භාග්‍යවතුන්වහන්සේ අරමුණු කරමින් කරනු ලබන්නක් විනා නිකමිම නිකං ගසකට වැඳීමක් නොවන බව ඔබට දැන් පැහැදිලි ඇති.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ උන්වහන්සේව නියෝජනය 

කිරිම සඳහා බෝධි රැක්ෂය සුදුසු වන්නේ ඇයි?

මේ පිළිබඳවත් යමි දැනුමක් තිබිම වැදගතු වනු ඇතැයි සිතමු. අපි නොයෙක් ස්ථාන වල තුන්රැවන් සිහිකොට වන්දනාමාන කටයුතු වල නිරත වන බව ඔබ දන්නවා. දැන් අපි බුදු පිලිම වහන්සේ නමක් උදාහරණයට ගමු. අපි දැන් මේ පිළිමවහන්සේ දෙස බලලා ජීවමානව වැඩ සිටින භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සිතින් දැකිමටයි උත්සාහ කරන්නේ. ඒයයි නිවැරදි ක්‍රමය වැදුමි පිදුමි කල යුත්තේ ඒ ආකාරයෙනුයි.

නමුත් ‍යමි බුද්ධ ප්‍රථිමාවක් දුටු විට ඔබට මුලින්ම සිතෙන්නේ කුමක්ද යන්න පිලිබඳව සිතෙන් විමසා සිටින්න. එක්කෝ මේ පිළිමවහන්සේ ළස්සනයි කියලා හිතෙයි. ‍එක්කෝ මේක ලොකුයි කියලා හිතෙයි. එක්කෝ මේක පොඩියි කියලා හිතෙයි. එක්කෝ මේක මහායානිකයි කියලා හිතෙයි. එක්කෝ මේකේ කන් දෙක දිග වැඩියි කියලා හිතෙයි. එක්කෝ මේකේ මේ මේ තැන් වල ඇද තියනවා කියලා හිතෙයි. එක්කෝ මෙක මේ මේ තැන් වලින් කැඩිලා කියලා හිතෙයි. එක්කෝ මේක හරියට හදලා නෑ කියලා හිතෙයි. නැත්නමි මේක ප්ලාස්ටික්ද, කළු ගල්ද? සිමෙන්ති ද? හුණුද? පැරිස් බදාමද කියලා තටිටු කරලා බලන්න හිතෙයි. නැත්නමි මේක වටිනවා කියලා හිතෙයි. නැත්නමි වටින්නේ නෑ කියලා හිතෙයි. යමි ප්‍රථිමාවක් දුටු විට ඔබට මුලින්ම නැගී එන සිතුවිල්ල මේ වගෙ එකක් නේද?

ඇත්තවශයෙන්ම මේ සිතුවිලි සියල්ලම ක්ලේෂ ධර්මයන්. ලෝභය, ද්වේශය, මෝහය පදනමි කර ගනිමින් ඇතිවන අකුසල යන් තමයි මේ සිතේ මුලින්ම ජනිත වන්නෙ. චෛත්‍යක් දැක්ත් එහෙමයි, ලොකුයි පොඩියි, සුදුයි, පරණයි ආදි වශයෙන් තමයි සිතෙන්නේ, ආරාම මෙ හැම වස්තුවක් තුලින්ම සාමාණ්‍ය පුද්ගලයෙකුට ජනිත කර දෙනුයේ අකුසල සිතුවිලි සමූහයක්. ප්‍රඤ්ඤාව තුලින් ඒවා යටපත් කර ගනිමින් තමයි ඒ වැදුමි පිදුමි ආදිය එතකොට ඥාන සමිප්‍රයුක්ත කුසලයක් උපදවනවා නමි කරන්නට වෙන්නේ. මේ දේ හැමොටම කරන්න පහසු වන්නේ නෑ.

නමුත් බෝධියක් දුටු විට ඔබට ඇතිවන සිතුවිලි මාලාව දෙස දැන් සිතා බලන්න. ඔබටම වෙනස වැටහේවි. බොහොම මධ්‍යස්ථ උපෙක්ෂා සහගත සිතුවිලි සමූහයක් ඔබේ සිතේ ජනිත වන බැවි ඔබට දැන් මේ ළිපිය කියවමින් වුවත් අත් දකින්නට පුළුවන් වේවි. එයට හේතුව රැක්ෂයක් යන්න මිනිසුන්ට මධ්‍යස්ථ අරමුණක් විමයි. කවුරැත් සාමාණ්‍යයෙන් ගසක් දිහා බලාගෙන මේක අර කලින් පිළිමයක් දෙස බලාගෙන ඇතිකරගත් ආකාරයෙන් සිතුවිලි ඇතිකර ගන්නේ නෑ. ඒකයි සාමාණ්‍ය තත්වය. එතකොට බෝධින්වහන්සේ අසලට යන විටම සිත උපෙක්ෂාසහගතයි. නිවිලා. කුසලයක් කිරිමට සුදුසු සිතේ තැමිපත් බව ඇතිවෙලා. දැන් ඔබට තේරැමි ගන්නට පුළුවන් වෙන්නට ඒන. ඇයි සියලු කෙලෙසුන්ගෙන් මිදුන බුදුපියාණන්වහන්සේ උන්වහන්සේ දිවමන් කල මෙන්ම පරිනිර්වාණයට පත්වු කලද බෝධිය පුජනීයයි කියා දේශනා කලේ යන කරැණ.

දැන් බෝධි පූජාවේ ආනිසංශ සලකා බලමු. මේ කරැණු ඉදිරිපත් කරණුයේ අපදාන පාළිය, ථේර අපදානයේ සඳහන් කරැණු සංශේප ලෙස දක්වමිනුයි.

බෝධියට පවන් සැලීමේ ආනිසංශ

සුමනවිජනිය ථෙරාපදානය
විපස්සී බුදුරජුන්ගේ උතුමි බොධි වෘක්‍ෂය සමීපයෙහිදී සමන් මල් විජිනියක් ගෙන මම ඒ උතුමි බෝධියට පවන් සැලීමි. මින් එක් අනූවන කපෙහි උතුමි බෝධියට පවන් සැලූයෙමිදඒ හේතුවෙන් දුගතියක් නොදනිමි. පවන් සැලීමෙහි විපාකය මෙයයි. මාගේ ක්ලේශයෝ දවන ලදහ.   සියඵ භවයෝ නසන ලදහ.   ඇතෙකු මෙන් බැදීම සිඳආශ්‍රව රහිතව වෙසෙමි.
(අපදාන පාළිය. ථෙරාපදානය.  නළමාලිය වග්ග. සුමනවිජනිය ථෙරාපදානය.)

බෝධියට ශබිධ පූජා පැවැත්වීමේ ආනිසංශ

එක සංඛිය ථෙරාපදානය.
විපස්සී බුදුරජුන්ගේ මහා බෝධි පූජාවක් විය.   මහජනයා රැස්ව උතුමි බෝධියට පූජා කෙරෙත්. යමි ශාස්තෘවරයෙකගේ බෝධියද මෙබදු පූජනීය වස්තුවක් නමිඒ උතුමා ලාමක කෙනෙකැයි නොහගිමි.   බුද්ධ ශේෂ්ඨයෙක් වන්නේය.

ඉක්බිති සකක් ගෙන බෝරුක වෙත එළඹියෙමි.   මුඵ දවසෙහිම එය පිඹිමින් උතුම බෝධිය වැන්දෙමි. කරන ලද එම පුණ්‍ය කර්මය මරණාසන්න කල්හි මා දෙවි ලොවට පැමිණවීය.  මාගේ සිරුර අප්‍රාණිකව වැටිනි.  මම දෙව් ලොව සිත් අලවා වසමි. තටුවූපමුදිතවූ සැටදහසක් තූර්‍ය වාදකයෝ හැමකල්හි මට උවටැන් කෙරෙත්.  බුධ පූජාවෙහි මෙ විපාකයයි. එක් සැත්තෑවන කපෙහි සිව මහ දිවයින් හා සිව සයුරු කෙළවරකොට ඇති පෘථිවියට අධිපතිවූසතුරු රජුන් ජයගන්නා සුඵවූවිශේෂයෙන් ජමබුද්වීපයට අධිපතිවූ සුදස්සන නම් සක්විති රජෙක් වීමි.

යලි එහි සප්තාංගීක තූර්‍යයෝ හැම කල්හි මා පිරිවරත්.   ස්වකීය කර්මය අනුභව කරමි. බෝධි උපස්ථානයාගේ මේ විපාකයයි. දිව්‍යවූ හෝමනුෂ්‍යවූ හෝ යම යම් යෝනියක උපදිම් නම්මව් කුස පිළිසිඳ ගත්තාවූද මට හැමකල්හි භෙරීහු වාදනය කෙරෙත්. සම්බුදුරජුන් වෙත එළඹ සමපත් අනුභවකොටඅතිශයින් ක්ෂේමවූශිවවූඅමෘතවූ අචල පදය වන නිවනට පැමිණියේ වෙමි. මින් එක් අනූවන කපෙහිවූ එකල්හි යම කර්මයක් කෙළෙම්දඒ හේතුවෙන් දුගතියක් නොදනිමි.  බුධ පූජාවෙහි මේ විපාකයයි.

ඒකාන්තයෙන් බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සමීපයට මාගේ යහපත් පැමිණීමක් විය.  
(අපදාන පාළිය. ථෙරාපදානය.  එක වීහාරීය වග්ග.)

බෝ මළුව ඇමදීමේ ආනිසංශ

සකිංසමිමජ්ජක ථෙරාපදානය.
විපස්සී බුදුරජුන්ගේ උතුමිවූ පාටලී බෝධි වෘක්‍ෂ රාජයා දැක එහි සිත පැහැදවීමි. එකෙණෙහි මම මුස්න ගෙන බෝ මඵව හැමැද්දෙමි.   හැමදඒ පළොල් බෝධියට වැන්දෙමි. 

මම එහි සිත පහදවා හිසෙහි ඇඟිලි බැඳ ඒ බෝධියට වඳිමින් ගෞරවයෙන් නැමුනේ ඉවත්ව ගියෙමි. මම උතුම බෝධිය ගැන සිතමින් අඩිපාරකින් යමි.  එහිදී මහත් බල ඇති ඝෝර ස්වරූප ඇති පිඹුරෙක් මා පෙළීය.  මරණාසන්නයෙහි මා විසින් කරණ ලද බෝධි පූජා කර්මය විපාකයෙන් මා සතටු කරවීය.   පිඹුරා මාගේ ශරීරය ගිලී.   මම දෙවි ලොව සිත් අලවා වසමි.  මාගේ සිත හැම කල්හි නිශ්චලය.  ශෝකයෙන් ඇතිවන පීඩා කිසිවක් ගැන නොදනිමි.  එසේම මාගේ චිත්ත සන්තාපයක්ද නොදනිමි. කුෂ්ටයගණ්ඩයකැසිලියඅපස්මාරයසම ගැලවී යන කුෂ්ටය, දදයකැසුමිය යන මෙ රෝගයන් මට නැත.   මෙ හැමදීමෙ විපාකයයි. ශෝකයදවැළපීම ද මාගේ සිතෙහි නැත.  ශාන්ත වූ තැති නොගත් ඍජුවූ සිත ඇත්තේ වෙමිමෙය හැමදීමෙ විපාකයයි. සමාධීන්හි ඇලුනෙමි.   සිත ප්‍රකට පැහැදිලි  වේ.   යමි යමි සමාධියක් කැමැත්තේ නමිඒ ඒ සමාධිය මට සමෘධ වේ. නොඇලිය යුතු දෙයෙහි නොඇලෙමි.    මුලා නොවෙමි.   මෙය හැමදීමෙහි විපාකයයි.

මින් එක් අනූවන කපෙහි යමි කර්යක් කෙළෙමද ඒ හේතුවෙන් දුගතියක් නොදනිමි.   හැමදීමෙහි  විපාකයයි.
ඒකාන්තයෙන් බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සමීපයට මාගේ යහපත් පැමිණීමක් විය.  
(අපදාන පාළිය. ථෙරාපදානය.  සකිංසමි මජ්ජක වග්ග)

බෝධියට මල් පිදීමේ අනුසස්

තිපුප්ඵිය ථෙරාපදානය.
මම පෙර මහ වෙනෙහි වැද්දෙක්වීමි.   විපස්සී බුදුරජුන්ගේ නිල්වන්වූ පළෝල් බෝධිය දැක එයට මල් තුනක් විසිරවීමි.  පිදීමි  යමි කර්මයක් කෙළෙමද ඒ හේතුවෙන් දුගතියක් නොදනිමි. 

මම එකල්හි බෝකොළ සතක් අවුලා ගෙන පිටත දැමීමි.   ඇතළත පිරිසිදුවූ පිටත ද පිරිසිදුවූ කෙළෙසුන්ගෙන් මැනවින් මිදුණු ආශ්‍රව රහිතවූ ලෝක නායකවූ විපස්සී බුදුරජුන් ඉදිරියෙහිදී මෙන් පළොල් බෝධිය වැඳ මම එහි කඵරිය කෙළෙමි.
මින් එක් අනූවන කපෙහි යම බෝධි පූජාවක් කෙළෙදඒ හේතුවෙන් දුගතියක් නොදනිමි.   බුද්ධ පූජාවෙහි මෙ විපාකයයි.

මින් තෙතිස්වන කපෙහි මහත් බල ඇති සමන්ත පාසාදිකා නමි වූ සක්විති රජවරු තෙළෙස් දෙනෙක් වූහ. මේ සිව පිළිසිඹියාවෝදඅෂ්ට විමොක්‍ෂයෝදෂඩභිඥාවෝද සාක්‍ෂාත් කරණ ලදී.   බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සසුනද කරණලදී.   මෙහි මේ අයුරින් ආයුෂ්මත් තිපුප්ඵිය තෙරුන් වහන්සේ මෙම ගාථාවන් වදාළ සේක.
(අපදාන පාළිය.  ථෙරාපදානය.  සුධාපිණ්ඩිය වග්ග.)

බෝධියට සුවඳ පැන් පිදීමේ අනුසස්

ගන්‍ධාදකිය ථෙරාපදානය.
පදුමුත්තර බුදුරජාණන් වහන්සේගේ මහාබෝධි  නමි මහබෝ පූජාවක් විය.   විසිතුරු කළයක් ගෙන මම එහි සුවඳ පැන් වත්කෙළෙමි.
බෝධිය නාවන කල්හි මහ වැසි වැස්සේය.  හෙන පුපුරණ කල්හි මහත් ශබිදද විය.
එම අසනි වේගයෙන් (හෙන පහරින්) එහිම කඵරිය කෙළෙමි.   මම එකෙණෙහි  දෙව් ලොව උපන්නේ මෙම ගාථාවන් කීමි.

සර්වඥ තෙම ආශ්චර්‍යයකි.   ධර්මය ආශ්චර්‍යයකි.   අපගේ සාස්තෲ සමිපත්තිය ආශ්චර්‍යයකි.   මාගේ සිරුර හෙන පහරින් ඇදවැටුනි.  ඉන් චුතවූ මම දෙවලොව සිත් අලවා වසමි. පැන නැගනාවූ මාගේ සත්බුමු විමන උස්ව නැගනේය.   හැම කල්හි සියක් දහසක් කන්‍යාවෝ මා පිරිවරත්. මට ආබාධයෝ නොවෙත්.   මට ශෝකයත් නැත.   පරිළාහයන් තැවීමක් නොදකිමි.   පුණ්‍ය කර්මයාගේ මෙ විපාකයයි. 

දෙදහස් අසූවන කපෙහි සත්රුවනින් යුක්තවූ මහත් බල ඇති සංවසිත නමි සක්විතිරජෙක් වීමි.
(අපදාන පාළිය.  ථෙරාපදානය.  වීජනි වග්ග.)

බොධියට ධජ පූජා කිරීමේ හා පිරිසිදු කිරීමේ අනුසස්.

ධජදායක ථෙරාපදානය.
මම පදුමුත්තර බුදුරජාණන් වහන්සේගේ උතුම බෝරුකෙහි සතටුවූයේසතටු සිතින්ම ධජයක් නැගීමි.

බෝධියෙන් වැටුණු කොළ ගෙන පිටතට බැහැර කරවීමි.   ඇතළත පිරිසිදු පිටතද පිරිසිදු විශේෂයෙන් කෙළෙසුන්ගෙන් මිදිණු ආශව රහිතවූ බුදුරජාණන් වහන්සේ ඉදිරියෙහි මෙන් උතුම බෝධිය වැන්දෙමි. පූජාවන් පිළිගන්නාවූ නොහොත් ලෝවැස්සනගේ පූජාවන්ට ගෙයක් වැනිවූ ශාස්තෘවූ පදුමුත්තර බුදුරජාණන් වහන්සේ භික්‍ෂු සංඝයා මැද වැඩහිඳ මේ ගාථා වදාළ සේක. මෙම ධජ දානයෙන්ද බෝපත් බැහැර කිරීම වශයෙන් කළ උපස්ථානයෝද යන මෙ දෙකින් හෙතෙම කල්ප ලක්‍ෂයක් මුඵල්ලෙහි දුගතියට නොයයි.

දෙවියන් අතර බොහෝවූ දිව්‍ය සෞභාග්‍ය සමිපත් අනුභව කරන්නේය.   නොයෙක් සිය ගණන්  වාරයක්හි රටෙහි රජ වන්නේය.   නමින් උග්ගත නමිවූ සක්විති රජෙක්ද වන්නේය. 

කුශල මූලයන් මෙහෙයන ලදුයේ සම්පත් අනුභවකොට ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සසුනෙහි සිත් අලවා වාසය කරන්නේය කියායි. උපශාන්තවූයේඋපධි රහිතවූයේ වඩනා ලද වීර්‍ය ඇත්තේ වෙමි.  සර්වඥ ශාසනයෙහි අන්තිම ශරීරය දරමි.
(අපදාන පාළිය.  ථෙරාපදානය. )

බෝධි රෝපණයේ ආනිසංශ

අසනබෝධිය ථෙරාපදානය.
උත්පත්තියෙන් සත් හැවිරිදිවූ මම තිස්ස බුදුරජාණන් වහන්සේ දිටිමි.   පහන් සිත් ඇත්තේසොමනස්වූ මම තථාගතයන් වහන්සේ වෙත එළඹුනෙමි.

ලෝක ජ්‍යෙෂ්ඨවූතාදී ගණ ඇතිතිස්ස බුදුරජාණන් වහන්සේට සතුටුවූයේසතටු සිතින් උන්වහන්සේගේ  බෝ රුකින් ඵලයක් ගෙන උතුමි බෝධියක් රෝපනය කෙළෙමි. නමින් අසන (පියා) නමවූ බෝධි වෘක්‍ෂයයි.   එම උතුම බෝරුක පස්වසක් පිරිවරණය කෙළෙමි පිදීමි. ආශ්චර්‍යවූලොමු දැහැ ගන්වන්නාවූපිපිනු පියා බෝ රුක දැක ස්වකීය කර්මය ප්‍රකාශ කරන්නේ බුද්ධ ශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්සේ වෙත එළඹුනෙමි. එකල්හි සියල්ල තෙමෙ දැනගත්තාවූඅග්‍ර පුද්ගලවූඒ තිස්ස සර්වඥ තෙමෙ භික්‍ෂු සංඝයා මැද වැඩහිඳ මෙම ගාථාවන් වදාළ සේක. යමෙක් විසින් මෙම බෝධිය රෝපණය කරණ ලදදබුද්ධ පූජාව මැනවින් කරණ ලදද, මම ඔහු කවරෙක්දැයි ප්‍රකාශ කරන්නෙමි.  ප්‍රකාශ කරන්නාවූ මාගේ වචනය අසවි.

හෙතෙම තිස් කපක් දෙවියන් අතරෙහි දිව්‍ය රාජ්‍යය කරන්නේය.   සූ සැට වරක් සක්විති රජ වන්නේය. කුශල මූලයෙන් මෙහෙයන ලද්දේතුෂිත දෙව් ලොවින් චුතවදිව්‍ය මනුෂ්‍ය සමපත් දෙක අනුභව කොට මිනිසත් බැව්හි සිත් අලවා වසන්නේය. වීර්‍යයෙන් මෙහෙයන ලද සිත් ඇතිඋපශාන්තවූඋපධි රහිතවූහෙතෙම සියලු ආශ්‍රවයන් ප්‍රහාණ පරිඥා වශයෙන් දැන දුරුකොට ආශව රහිතව පිරිනිවන් පාන්නේය කියායි.

විවෙකයෙහි යෙදුනේඋපශාන්තවූඋපධි රහිතවූ  මම හස්ති රාජයෙකමෙන් බැඳුම් සිඳආශ්‍රව රහිතව වෙසෙමි.
මින් දෙඅනූවන කපෙහි වූඑකල්හි එම පියා බෝධිය රෝපණය කෙළෙමි.   ඒ හේතවෙන් දුගතියක් නොදනිමි.   බෝධි රෝපනයෙහි මෙ විපාකයයි.
(අපදාන පාළිය.  ථෙරාපදානය.)

ප්‍රිය මිතුරනේ අපදාන පාළියේ තවත් බෝධි පුජා ආනිසංශ දැක්වෙන අපදාන දක්වා ඇතත් මෙහිදී දක්වා ඇත්තේ වර්ථමානයේ ජනප්‍රිය වූ පූජාවන් හා සමිබන්ධ වූ ආනිසංශ දැන්වෙන අපදානයි. කෙසේ වෙතත් මෙහිදී ඉහත අපදානයන්ගේ ඒ ඒ කතාවේ වර්ණ කර ඇති කොටස් කෙරෙහි ඔබගේ අවධානය යොමු කිරීමටයි මේ සූදානමි වනුයේ.


01)සුමනවිජනිය ථෙරාපදානය "විපස්සී බුදුරජුන්ගේ උතුමි බොධි වෘක්‍ෂය"
02) එක සංඛිය ථෙරාපදානය  "යමි ශාස්තෘවරයෙකගේ බෝධියද මෙබදු පූජනීය වස්තුවක් නමි,  ඒ උතුමා ලාමක කෙනෙකැයි නොහගිමි"
03) සකිංසමිමජ්ජක ථෙරාපදානය. "විපස්සී බුදුරජුන්ගේ උතුමිවූ පාටලී බෝධි වෘක්‍ෂ රාජයා දැක එහි සිත පැහැදවීමි"
04)තිපුප්ඵිය ථෙරාපදානය. "ඇතළත පිරිසිදුවූ පිටත ද පිරිසිදුවූ කෙළෙසුන්ගෙන් මැනවින් මිදුණු ආශ්‍රව රහිතවූ ලෝක නායකවූ විපස්සී බුදුරජුන් ඉදිරියෙහිදී මෙන් පළොල් බෝධිය වැඳ"
05)ගෙන්‍ධාදකිය ථෙරාපදානය."සර්වඥ තෙම ආශ්චර්‍යයකි.   ධර්මය ආශ්චර්‍යයකි.   අපගේ සාස්තෲ සමිපත්තිය ආශ්චර්‍යයකි"
06)ධජදායක ථෙරාපදානය  "ඇතළත පිරිසිදු පිටතද පිරිසිදු විශේෂයෙන් කෙළෙසුන්ගෙන් මිදිණු ආශව රහිතවූ බුදුරජාණන් වහන්සේ ඉදිරියෙහි මෙන්"
07)අසනබෝධිය ථෙරාපදානය. "ලෝක ජ්‍යෙෂ්ඨවූතාදී ගණ ඇතිතිස්ස බුදුරජාණන් වහන්සේට සතුටුවූයේසතටු සිතින් උන්වහන්සේගේ"

එක් එක් අපදානයෙන් උපුටන ලද මේ කොටස් දෙස බලනා විට ඔබට හැඟී යන්නේ කුමක්ද? ආශ්‍රවයන්ගෙන් මිදුනාවු මේ රහතුන්වහන්සෙලා ඒ උත්තම වූ පුන්‍ය කර්මය කිරීමෙ දී මෙනෙහි කර අත්තේ අන් කිසිවක් නොව බුදු ගුණමය, දහමි ගුණමය, සඟුන් ගුණමය. මගේ මේ අපලය දුරැවේවා, මේ දුක නැති වේවා!, මේ මේ දේ මට ලැබේවා කියා ලොභ සිත් උන්වහන්සේලා තුල නොවීය, මට මේ කරදර ඇතිවී තිබෙනවා. මේ මේ දුක් ඇතිවී තිබෙනවා! මේව වලට මම පොඩිඩක් වත් කැමති නෑ. මේ වා ඒකාන්ත වශයෙන් නැතිවෙන්න ඕන. මට කිසිම දුකක් වේදනාවක් වෙන්න හොද නෑ ආදී වශයෙන් දුක්ඛ වේදනාවට ද්වේශ කරමින් ‍සුඛ වේදනාවට පලාභ කරමින් දොශ සිත්ද උන්වහන්සේලා තුල නොවීය. මේ බෝධිය මහා බල සමිපන්නයි. මේකේ දෙවිවරැ එහෙමත් ඇති. මේකට වැඳ වැඳ ගිය ගොඩ දෙනෙක්ට මේක මේක ලැබිලා තියෙනවා ආදී වශයෙන් හටගත්තාවු මොහ සිතුවිලිද උන්වහන්සේලා තුල නොවීය. ‍‍මෙබදු මහත් ආශ්චර්‍යමත් පුන්‍ය ශක්තියක් ඇති කුසලයක් සිදුකිරීමට උන්වහන්සේලා තුල එක් දෙයක් තිබිණි. ඒ තමයි තුන්රැවණ කෙරෙහි වන්නාවු පැහැදීම. ඒ පැහැදීම තුලින්මයි මේ ලැබුවා වූ සැප සමිපත් ලැබුවේ. ඒ පැහැදීම තුලිමයි ඒ පුජාවන් සිදුකලේ, ඒ පැහැදීම තුලින්මයි ඒ සංස්කාර රැස් කලේ, ඒ පැහැදීම තුලින් මයි සියළු දුකින් මිදුනාවු පරම ශාන්ත වූ, සියළු සුඛයන් පැරයූ, උතුමි වූ නිවනින් නිවී සැනසුනේ.මෙවන් ආශ්චර්‍යක් සිදු කලේ ‍බෝරැකක් නෙමයි ඒකාන්ත වශයෙන් තුන්රැවන කෙරෙහි ඇතිකර ගත්තාවූ පැහැදීමයි, ශ්‍රද්ධාවයි. මේ කරැණ වැටහෙන්නට ඇති යන්නයි අපගේ අදහස.

සාරංශය.
01)බෝගසකට කුසල් ලබා දීමේ හෝ පැමිණි දුක් දුරැ කිරීමේ ශක්තියක් නැත.

02)කුසල් හට ගන්නෙත් අකුසල හට ගන්නේත ස්වකීය චිත්ත චෛතසික පරමිපරාව තුල විනා බෝගස තුල නොවේ.

03)බෝධි පුජෘවකින් යමි ආශ්චර්‍යමත් ඵලයක් යමෙක් ලැබුවා නමි එසේ ලබන්නේ නමි එය තුන්රැවන නිසාම සිදු වන්නකි.

04)බෞද්ධයන් බෝධියට පූජා කරනුයේ "ගසක් වදිමි" යන අර්ථයෙන් නොව. ඒ තුලින් කාටත් කුසල් කිරීමට පහසු වන ශාන්ත වු අරමුණක් ජනිත කර ගැනීමට පහසු බැවිනි.

05)බෝධි පුජා කිරීමේ දී මට මේ මේ දේ ලැබේවා! ආදී වශයෙන් ලොභයෙන්ද, පැමිණි විපතට ද්වේශයෙන්ද, ගසකින් මේ මේ දේ ලැබේය යන මොහයෙන්ද යුතුව යම් ක්‍රියාවක් කරන්නේ නමි අකුසල මූල මුල් වී කරන්නාවු ඒ ක්‍රියාවන් කුසල් නොව අකුසල්ය. යමිසේ කුසල් ජනිත වුවද ඒවා ප්‍රබල වූ ත්‍රිහේතුක කුසල් නොව ද්විහේතුක හෝ අහේතුක කුසල්ය.

06)එබැවින් බෝධි පුජා පමණක් නොව කුමන කුසලයක් කලද ඒවා අලෝභ, අදෝශ, අමෝහ යන කුසල මූලයන් හැකි පමණ ඇතිවන සේ කල යුතුය.

ඊලඟ ලිපියෙන් බෝධි පුජා කරන්නට ගොස් අකුසල් රැස් කර ගන්නා ආකාරය හා මිත්‍යාවන්.

ඔබ සැමට නිවනින් නිවී සැනසීමට මේ කුසලයන් හේතු වාසනා වේවා!!
තෙරැවන් සරණයි! 

4 අදහස් හා විමසීමි:

Wikeds said...

ත්‍රිහේතුක කුසල් හා ත්‍රිහේතුක ප්‍රතිසන්දිය ගැනත් කෙටිහෝ ලිපියක් ලිය අපව දෙනුවත් කරන්නේ නම් බොහොම පින්. ස්තුතියි.

THRYAK said...

budu wenna bodhiyak pase budu warunta awashya natta ay? samma sambudu warunta pamanak awashya ay? pahadili karanna. teruwan sarnai!

MindSpring said...

සාධූ සාධූ සධූ!!!

Anonymous said...

සාධු ... සාධු... සාධු...

Post a Comment

ආරභථ නික්ඛමත - යුඤ්ජච බුද්ධ සාසනේ
ධුනාථ මච්චුනො සෙනං - නාලාගාරං ච කුඤ්ජරො

අරමිභ කරන්න
නික්මෙන්න
බුදු සසුනෙහි පිළිවෙත් පුරමින් යෙදෙන්න
ඇතා බටවන‍ය පොඩි කරන්නාක් මෙන්
මාර සේනාව මඩින්න!!!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...